 |
|
อาตูยึดอาชีพปักผ้าเป็นรายได้เสริม มาเป็นเวลานาน ซึ่งการปักผ้า
เย็บผ้านี้ส่งให้กับร้านบ้านนอก มีรายได้เดือนหนึ่งก็ประมาณ 500 กว่า
บาทแต่ก็ไม่ใช่มีรายได้ทุกเดือน เพราะว่าแล้วแต่ว่าทางร้านจะสั่ง |
|
|
|
 |
|
หมีเบอมีอาชีพหลักคือ การทำไร่ขิงซึ่งปีหนึ่งก็มีรายได้แค่ไม่กี่พัน
บาท ดังนั้นหมีเบอจึงมีอาชีพเสริมคือ การเย็บผ้าชนเผ่ามาฝากขาย
ที่ร้านบ้านนอก โดยมีรายได้เดือนหนึ่งประมาณ 500 บาท หมีเบอ
คิดว่าน่าจะมีการส่งเสริมให้มากกว่านี้ เพราะว่างานที่มีอยู่ไม่เพียง
พอกับจำนวนคน
|
|
|
|
 |
|
ทุกวันนี้รายได้หลักของบ้านอาจาคือการออกไปรับจ้างทั่วไป
ปลูกข้าวไว้กินเอง ส่วนอาชีพการเย็บผ้านั้นเป็นอาชีพเสริมที่ทำส่ง
ให้ร้านบ้านนอก นาจาเย็บผ้ามาประมาณ 2 ปีกว่าแล้วซึ่งรายได้
จากการเย็บผ้านั้นก็ได้เป็นครั้งคราว |
|
|
|
 |
|
นาแลทำอาชีพทอผ้ามา 2 ปีกว่าโดยรายได้จากการทอผ้าพอแบ่ง
เบาค่าใช้จ่ายได้บ้าง แต่ว่าเสื้อผ้าของชาวลาหู่ค่อนข้างมีราคาแพงจึง
ทำให้ขายได้ยาก รายได้จึงมีไม่แน่นอนอยู่ประมาณ 1,000 บาท ต่อ
เดือน แต่ว่าก็ไม่ได้มีรายได้ทุกเดือน
|
|
|
|
 |
|
แม่มี ยึดอาชีพทอผ้ามานานถึง 5 ปีกว่าๆซึ่งได้รับเทคนิคการ
ทอผ้า ลายผ้าและแบบต่างๆมาจากคุณแม่ของแม่มีอีกทอดหนึ่ง
การทอผ้าจึงเป็นรายได้เสริมซึ่งรายได้ที่ได้รับจากการทอผ้านั้นได้
ประมาณเดือนละ 1,000-2,000 บาท |
|
|
|
